Ömer Seyfettin ( 1884 – 1920 )
Yazar Gönen’ de doğdu. Hikaye yazarıdır. Harbiye mektebini bitirdi( 1903 ). Anadolu ve Rumeli’ de subay olarak çalıştı. 1911 ‘ de ordudan ayrılıp İstanbul’ a yerleşti. Balkan Savaşı çıkınca tekrar orduya döndü. Yanya Kuşatmasında Yunanlılara esir düştü. On ay süren esaretten sonra İstanbul’ a döndü. 1914 ‘ deikinci defa ordudan ayrıldı. Kabataş Sultanisi ‘ de ve İstanbuş erkek Muallim Mektebi’ nde öğretmenlik yaptı. İstnbulda haytını kaybetti.
Ömer Seyfettin ‘ in eserlerinin ağırlık noktasını türk milliyetçiliği teşkil eder. Halkın konuştuğu dille yazılması gerektiğini savunarak eserlerinde sade Türkçe ‘ yi kullandı. Ziya Gökalp ve Ali canip ile Milli Edebiyat’ ın öncülüğünü yaptı. Türk edebiyatı’na hikaye türünü Ömer seyfettin yerleştirmiştir. Hikayelerinin konularını günlük hayattan, çocukluk ve askerlik hatıralarından, efsanelerinden, halk fıkralarından ve tarihten aldı. Sosyal ve siyasi hayatı temsil etti.
Eserleri:
Şiir:
Ömer Seyfettin’in Şiirleri (1972, Fevziye Abdullah Tansel derlemesi)
Roman:
Ashâb-ı Kehfimiz (1918)
Efruz Bey (1919)
Yalnız Efe (1919, 1988)
Öykü:
Harem (1918)
Yüksek Ökçeler (1922, 1988)
Gizli Mabed (1923, 1988)
Beyaz Lale (1938)
Asilzâdeler (1938)
İlk Düşen Ak (1938, 1980)
Mahçupluk İmtihanı (1938, 1982 bir oyun da içerir)
Dalga (1943, 1952)
Nokta (1956)
Tarih Ezelî Bir Tekerrürdür (1958)
İnceleme:
Milli Tecrübelerden Çıkarılmış Ameli Siyaset (1912)
Yarınki Turan Devleti (1914)
Türklük Mefkuresi (1914)
Türklük Ülküsü (ilk 3 kitap birarada ölümünden sonra, 1975)