Minyatür
Özel yöntemlerle işlenmiş küçük boyutlu resimdir. Çoğunlukla yazma kitapların süslenmesinde kullanılmıştır. Adının Latince’de ” minumum ” denilen kırmızı renkli boyadan geldiği sanılıyor. İlk örnekleri M.Ö. 2 yy’ daki Mısır Papirüsleri üzerinde görüldü. Bizans, Süryani ve Kopt sanatlarında önemli bir yer tuttu. Batı’da 8. yy’ın sonunda Charlemagne’ nin sarayında gelişme gösterdi; daha sonra zaman zaman tutulup yaygınlaştığı dönemler oldu. Doğu minyatürünün kökeni Orta Asya ‘ ya Turfan bölgesinde bulunan Uygur doğa resimlerine uzanır. Oradan Selçuklu ‘lara geçen minyatür sanatı , 15 . y y’ da Herat, Şiraz, Tebriz gibi merkezlerde gelişti. Aynı yüzyılda 2. Mehmet döneminden başlayarak Osmanlı minyatürüde gelişmeye başladı. 2. Mehmet döneminde sarayda çalışan yabancı ressamların da bunda etkisi oldu. 2. Beyazıt döneminde minyatürlü el yazması kitaplar çoğalmaya başladı. 1. Süleyman döneminde saraydaki nakkaşhane yada nigarhane denilen minyatür atölyesinde Doğu’ dan gelen sanatçılarda çalıştı. edebiyat kitaplarının yanı sıra tarih yazmalarıda resimlendi ve giderek klasik Osmanlı minyatür üslubu doğdu. Sinan Bey, Baba Nakkaş, Nigari, Nakkaş Osman, Nakkaş Hasan, Levni gibi sanatçılar yetişti. Lale Devri’nde minyatürden uzaklaşarak, Avrupa’daki Barok sanatınında etkisiyle, manzara ve çiçek resimlerine ilgi arttı.
Osmanlı minyatüründe yaşanan çevreden etkilenilmekle birlikte, nesenye bütünüyle bağlı kalınmamış, süslemeye özen gösterilmiş, düz ve parlak renklere ağırlık verilmiştir. Cunhuriyet’ten sonra bu alanda çalışanların başında Ord.Prof.Dr. Süheyl Ünver gelir. Bugün Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi ‘ nin Türk Süsleme Sanatları bölümünde ve Topkapı Sarayı’nda açılan kurslarda minyatür çalışmaları yapanlar vardır.